Dag 13

In de wolken was ik vandaag, dat mag je letterlijk nemen. Het parcours was 130km lang met één lange en superzware beklimming. De lastigste die ik ooit gedaan heb. Zijn naam is Klippitztörl, een skigebied in Lavantall. Sorry Mont Ventoux maar deze 15km waren intenser (percentages tot 13%), zeker met de 10kg extra aan bagage die ik moet meezeulen. Toch kan ik ervan genieten, 2 uur lang naar boven klauteren in mijn laagste versnelling. Blaadjes zul je op de weg naar boven niet meer vinden. Ik heb liggen harken dat het niet schoon is. Bovenaan de top wachtte een prachtig uitzicht en een portie lekkere frietjes op mij. De afdaling naar beneden was nog meer genieten. Zeker omdat ik door het vele fietsen een betere bochtentechniek onder de knie heb. Had ik deze maar toen ik als 13 jarige de Mont Ventoux ging beklimmen. De weg naar boven verliep vlekkeloos, het was tijdens de afdaling dat ik een bocht slecht inschatte en viel. Sindsdien was het steeds met een broek vol schrik afdalen, tot nu. Zoals Jamie uit down the road zou zeggen: "ik heb mijn angst overwonnen!".

Buiten het 15km klimmen verliep de rest van de tocht enorm goed. Verrassend hoe snel je van zwaar naar normaal aanvoelende benen gaat door rustig te fietsen. Deze nacht slaap ik weer op een prachtige camping aan een meer, de Ossiachter See. Geen idee of het door de knappe receptioniste komt, maar het is hier zo'n 30 graden. Een plonsje in het meer en een ijsje doen mij deugd. Geen zorgen ik krijg het hele ijsje niet op, net zoals een echte sportman.

Morgen zeg ik de Alpen vaarwel en bereik ik Udine in Italië. Overmorgen hoop ik Venetië te kunnen bereiken.

Ps: Jullie zijn geweldig goed bezig, we hebben al meer dan 6000 euro ingezameld. Kunnen we de 8000 euro bereiken?