Dag 14

Mijn avondeten maken liep niet zoals gehoopt. In het midden van mij kooksessie was het propaanmengsel op. Geen vuur, geen klaargemaakt eten. Gelukkig ben je niet alleen op een camping, ik kon het gasvuur van mijn buren lenen.

Vandaag een rit van 150km, de benen voelen totaal niet zwaar aan na de beklimming van gisteren. Het was goed dat die kuitenbijter in het begin van mijn rit zat, waardoor ik erna kon 'uitfietsen'. De Italiaanse grens ben ik overgestoken en dat kon ik meteen horen. Vanuit elk huis en restaurant hoor ik vrolijk Italiaans gekwetter. Echt een mooie taal, jammer dat ik er geen bal van versta. Op de grens tussen Italië, Slovenië en Oostenrijk ligt een enorm mooi fietspad. Het vroegere treinspoor van Tarvisio (FVG 1-route). Als een echte locomotief rijd je langs alle verlaten stationnetjes en door tunnels. Ook het uitzicht is weer adembenemend, tussen de bergen fietsen is echt een meerwaarde. Als je richting Udine fietst dan is het fietspad bergaf😉. Het was vandaag echt een hele mooie etappe, ik kan een langspeelfilm maken met alle mooie momenten. Zelfs nadat ik het einde van het oude treinspoor had bereikt bleef ik mooie plaatsen tegenkomen. Lago di Cornino is daar een voorbeeld van, het water van dit meer is zo blauw. Het is snikheet in Italië, van elke zwemplaats, drankfontein en schaduwplekje heb ik dankbaar gebruik gemaakt. Bij mijn laatste tussenstop ontmoette ik enkele jongeren van Spilimbergo. Echte kadékes, mij wat vieze woorden aanleren in het Italiaans en beweren dat Spilimbergo de hoofdstad van Italië is. Ik kon er goed mee lachen, zeker nadat de slimste van de hoop dacht dat we Spaans in België spreken.

Ik zit nu op een camping in Vivario, normaal is hier een meer. Dat is nu uitgedroogd, hier is in twee maanden nog geen druppel gevallen. Gelukkig is er een zwembad aan de camping. Ook kan ik jullie meedelen dat ik de kaap van 2000km bereikt heb. Nog maar zo'n 1993km te gaan!