Dag 16

Ik heb op een camping vlak aan de zee geslapen. Een nachtplonsje in de zee heeft mij deugd gedaan. De muggenplaag iets minder, vergeet zeker geen muggenspray mee te nemen naar Venetië. Ik leek constant applaus te geven aan de Nirvana immitatieband van het restaurant. Zij dachten dat ik hun grootste fan was. Eerlijk gezegd waren ze echt wel goed. Het gaf een meerwaarde aan het restaurant waar ik mijn eerste pizza van deze reis verorberde.

De rit van vandaag was 170km lang. Het deel tot Bologna ging vlot, ik voelde me fris desondanks ik vreselijk slecht heb geslapen. De hitte, het lantaarn licht en lawaai zorgde voor maar 3 à 4 uur nachtrust. Ik snap trouwens niet dat de campingeigenaar alle lichten een hele avond laat branden. Natuurlijk lag ik ook op een plaats die omsingeld is door verlichting. Je had me moeten zien liggen; de tent helemaal open, een natte handdoek over mij, oordoppen in & een mondmasker dat als slaapmasker diende. Ook mijn ochtend verliep niet van een leien dakje. Op de camping waren er enkel franse toiletten en om zeker te zijn dat mijn grote boodschap mijn kleren niet zou bevuilen, deed ik ze allemaal uit. Terwijl ik druk bezig was deed een vrouwlijke poetshulp ineens mijn toiletdeur open. Ik had het slot niet goed aangedraaid... bijgevolg stond ik daar even letterlijk met de billen bloot, gelukkig konden we erom lachen.

De weg naar Bologna was redelijk saai. Eerst volgde ik de rivier Po tot in Ferrara. Om vervolgens veel drukke banen richting Bologna te nemen. Ferrara en Bologna hebben enkele gezellige straatjes waar je kan eten, maar verder is er niets te zien. Tijdens deze rit heb ik ontdekt dat koffie drinken goed helpt tegen de warmte. Of het is een placebo of die Italianen weten weldegelijk waarmee ze bezig zijn. Italianen zijn trouwens heel sociale mensen. Telkens ik ergens iets bestelde vroegen ze spontaan vanwaar ik kom en waar ik heen fiets. "You did bicicletta whole the way? Bravo". Vaak ging het zo dat er maar één Italiaan Engels sprak. Ik praatte met hem en wanneer ik wegging vertelde die andere dat in geuren en kleuren aan de rest in het Italiaans. Het enige wat ik verstond waren de plaatsen waar mijn tocht mij leidt. Jammer dat mijn woordenschat enkel gaat tot ciao en grazzie mille. Ik probeer maar dat leidt tot misverstanden.

Na Bologna begonnen de Apennijnen. 40km lichtjes op en neer, niets speciaals. Toch begon ik mijn slaaptekort en misschien de hitte te voelen. Ik was echt blij toen ik de camping bereikte en ik in het zwembad kon springen. Op de camping ga ik lekker eten en dan eens vroeg proberen slapen. Morgen bereik ik Siena en hoop ik daar nog een stukje van de strade bianche mee te pikken. Voor mij de mooiste wielerwedstrijd die er bestaat.