Dag 23

Gisteren ontmoette ik de meest gekende figuur van de camping aan het Lago di Mezzaro. De Oostenrijker Raphael komt hier al 10 jaar omdat het hier zo rustig en mooi is. Het is echt een leuke kerel, we hadden een toffe babbel en ik mocht zijn Paddle board lenen. Het was wel leuk om de omgeving te leren kennen op het water. Hillarisch was het natuurlijk toen zijn hond mij ten val bracht door van mijn paddle board op dat van Raphael te springen. Ik herinner me nog de woorden: "It's not that hard.". Raphael zei me dat ik om de Splügenpas over te raken dikke salami moest eten, dat doen al die oude mannen hier. Ook motorrijders Bernie en Roland moedigde mij aan om de Splügenpas op te fietsen. Ze zouden mij wel tot boven duwen moest ik stilvallen. Allemaal heel lief, maar ik voel dat 30km bergop te zwaar is na deze fantastische 3000km.

Daarom heb ik de trein vanuit Tirano genomen om in Thusis weer op mijn fiets te kruipen en te bollen tot in Chur. Zo ontwijk ik de beklimming en spaar ik mijn benen. Ik vind het echt balen dat ik de beklimming niet doe, maar anders haal ik de 4000km zeker niet. Vanaf de camping heb ik 77km richting het relatief vlakke Tirano gereden. Mijn weg verliep langs een soort van bikepack wedstrijd. Regelematig kwam ik een paar deelnemers tegeb in tegenovergestelde richting. Sommigen geraakte hierdoor in de war, omdat ze dachten dat ik meedeed. De treinrit zelf had een mooi uitzicht met watervallen, valleien en een gletscher. Gestaag reden we in slingerende bewegingen de berg op. Slapen zat er niet in, genieten van het uitzicht wel.

Een mirakel gebeurde ook op de trein, ik ontmoette een nice gezin met hond. Hun hond (Thora) was de ijsbreker, het is dankzij Thora dat ik nu bij hun mag slapen, wifi, een douche, wasbeurt voor mijn kleren, een leuke avond en eten. Ze gaven mij als tip mee dat ik een paar stations verder moest uitstappen om de Zwitserse Alpen toch nog te beleven. Drie kilometer fietste ik naar boven om een het schoonste meer van heel Zwitserland te zien, het Palpuengna lake. Het beklimmen van de Zwitserse Alpen gaat gemakkelijker dan de Apennijnen in Italië. Waarschijnlijk door een lagere hellingsgraad, al ben ik ervan overtuigd dat mijn benen na 8km wel zouden volzitten. De afdaling was ook echt adembenemend, ik ben echt fan van de bergen.

Samen met Stefanie (de vrouw van het gezin) heb ik een mooie route door Zwitserland uitgestippeld, ik ga langs de Bodensee richting Bazel fietsen. Stefanie liet mij ook kennismaken met de site 'warmshowers', waarbij abonnees hun huis opstellen voor bikepackers. Ook zij zijn lid van warmshowers en ontvangen regelmatig mensen. Ik ben Stefanie, Joaquin, Dominique en vooral Thora heel dankbaar dat ik hier mag blijven slapen. Ik hoop dat mijn lichaam een bed nog herkend.

Ik moet ook een foutje bekennen, de Splügenpas heeft een stijgingspercentage van 5,9%. Dus niet 9% zoals ik in de vorige post heb vermeld. Ik steek het op de vermoeidheid, gelukkig komt het einde in zicht. Nog 730km te gaan.